اصول فنی رگولاتورهای ولتاژ

اصل فنی یک تنظیم کننده ولتاژ در درجه اول شامل نظارت بر تغییرات ولتاژ ورودی و خروجی و استفاده از مکانیزم تنظیم کننده برای تنظیم ولتاژ است و در نتیجه ولتاژ خروجی را در محدوده خاصی حفظ می کند. هنگامی که ولتاژ ورودی نوسان می کند یا بار به طور ناگهانی افزایش می یابد، ولتاژ خروجی ممکن است متفاوت باشد. تنظیم کننده ولتاژ با انجام تنظیمات لازم به این تغییرات شناسایی شده پاسخ می دهد.

 

جزء تشخیص ولتاژ برای عملکرد رگولاتور اساسی است. ولتاژهای ورودی و خروجی دستگاه را در زمان واقعی- نظارت می کند و سیگنال های شناسایی شده را به مدار کنترل منتقل می کند. مدار کنترل ولتاژ واقعی را با مقدار تنظیم شده مقایسه می کند. اگر ولتاژ خروجی خیلی زیاد یا خیلی کم تشخیص داده شود، سیگنال کنترلی را به قطعه تنظیم کننده ارسال می کند تا تنظیمات لازم را انجام دهد. نظارت و تنظیم مداوم تضمین می کند که ولتاژ خروجی تا حد امکان پایدار باقی می ماند.

 

تنظیم کننده های مکانیکی معمولاً ولتاژ خروجی را با تغییر تعداد چرخش های فعال در سیم پیچ های ترانسفورماتور تنظیم می کنند، در حالی که تنظیم کننده های الکترونیکی از قطعاتی مانند ترانزیستور و تریستور برای کنترل استفاده می کنند. برخی از رگولاتورهای سوئیچینگ انتقال انرژی را با تغییر سریع حالت های سوئیچ کنترل می کنند و متعاقباً از مدار فیلتر برای تولید ولتاژ خروجی مورد نظر استفاده می کنند. اگرچه این روش ها در ساختار متفاوت هستند، اما هدف اساسی آنها یکسان است: تنظیم ولتاژ خروجی.

 

تنظیم‌کننده‌های ولتاژ معمولاً دارای ویژگی‌های محافظتی مانند حفاظت از ولتاژ بیش از-، ولتاژ کمتر-، اضافه بار و اتصال کوتاه- هستند. پس از تشخیص یک ناهنجاری، دستگاه می تواند به طور خودکار اقدامات حفاظتی را برای به حداقل رساندن تأثیر خطاها آغاز کند. با پیشرفت در فناوری‌های الکترونیکی و کنترلی، تنظیم‌کننده‌های ولتاژ شاهد بهبود مستمری در سرعت تنظیم، دقت کنترل و اتوماسیون بوده‌اند که منجر به کاربرد گسترده آنها در سیستم‌های مختلف منبع تغذیه و تجهیزات الکتریکی شده است.